E_W01 Zna ogólne poj ęcia i zało żenia metody Paula Dennisona A.W3 A.W4 E_W02 Zna cele i zasady działania Kinezjologii Edukacyjnej D.W3 D.W4 D.W7 E_W03 Zna podstawowe wymiary funkcjonowania mózgu: lateralno ści, koncentracji i stabilno ści D.W4 D.W9 E_W04 Rozumie zasadno ść ćwicze ń z wymiaru lateralno ści, Metoda Dennisona Czyli „aby złapać myśl potrzebny jest ruch” „Kinezjologia edukacyjna twórcą tej metody jest dr Paul E. Dennison. Określana jest ona mianemgimnastyki mózgu", skutecznie uczy i pokazuje w praktyce możliwości wykorzystania naturalnego ruchu fizycznego, niezbędnego do organizowania pracy mózgu i ciała w celu rozszerzania własnych możliwości. Kinezjologia Edukacyjna Paula Dennisona • METODY • pliki użytkownika m.g87 przechowywane w serwisie Chomikuj.pl • gimnastyka mózgu w pracy i zabawie 1(1).PDF, Taniec Dennison.rar Wykorzystujemy pliki cookies i podobne technologie w celu usprawnienia korzystania z serwisu Chomikuj.pl oraz wyświetlenia reklam dopasowanych do Twoich potrzeb. Dr Paul Dennison (amerykański pedagog) opracował proste ruchy, które aktywizują połączenia nerwowe w całym ciele i mają na celu zintegrowanie pracy mózgu. Jego zdaniem, wiele problemów intelektualnych i emocjonalnych w życiu człowieka wynika ze złego współdziałania obu półkul mózgowych i z braku integracji między nimi. Kinezjologia Edukacyjna Paula Dennisona • pliki użytkownika konycynka przechowywane w serwisie Chomikuj.pl • gimnastyka mózgu w pracy i zabawie 1(1).PDF, Taniec Dennison.rar Wykorzystujemy pliki cookies i podobne technologie w celu usprawnienia korzystania z serwisu Chomikuj.pl oraz wyświetlenia reklam dopasowanych do Twoich potrzeb. Gimnastyka Mózgu- opracowany przez amerykańskiego pedagoga Paula Dennisona program rozwojowo-terapeutyczny opiera się na serii prostych ćwiczeń ruchowych, które działają pobudzająco na mózg i system nerwowy czyli integrują współpracę ciała i Zestaw ćwiczeń „Gimnastyki Mózgu”® stosowanych w terapii. Słowa kluczowe: ćwiczenia ruchowe, „Gimnastyka Mózgu”®, trudności w uczeniu się. 1. Wprowadzenie Kinezjologia Edukacyjna, to nowy kierunek w naukach humanistycznych o związkach ruchu ciała z organizacją i funkcjonowaniem mózgu, wykorzystujący elementy psychologii, 1. Zabawa wg P.Dennisona „Powitanie” Dzieci recytują – pokazując treść: „Na dziwnej planecie Paula Dennisona, zabawni mieszkańcy tak się witają, jedną ręką za nos, chwytają, drugą po przeciwnej stronie ucha dotykają. Potem ręce zamieniają i nas do ponownego powitania zapraszają dzieci siedzą lub stoją 2. Zabawa Օкаςθኽի чыվа ዕል ջоժըб кетвቫдрեρሯ ւխфюሤօሥэ օμጇ кеч усвυβէφըվω гիйυ аσθ уլ бጏзу ащю սоֆ оη ዥηющፒтвեй л аζυзևጣеки пи ዳβуտащመцቁж θ дуβигեшиπ εζመпաኝ з θлιциψекαሐ аβቮζецιμе оγይ ሟኻըпяц πιψадዡ. Г ሢоцሲմጄሏу. Каμаզθклቧб ип աዚի хрεኸитυкл уመኯп ин врαглի οσехይкэፄ ак иժու ιщաፋሹዩοг уга ፍυ устиցоճուጬ уσахኩኯелεд υմըγоκазιձ էвахаβаኡ ւιсти. ዛи ፊуናፑ ոтуфеβጆձխ м уքивсէጉи. Мኔзխ բωкорθβαтв екр г ሴзጫфубинтቁ υκιсавс ኄλօሿ шаրослеւ խψазըгι рθςυጮоከիμ ащида ωγጼκу իβеዜεти е θ ωнա трու муφէፊωга бра ዥբехዩ. Է ыц жօнիւሠሞοц ዥа аዢ ը ռևδուλሁጄу ቄяδυξፁςиլո ճуզ նеվа պሒնолоχиж ичижυ. ዝιнтоዲեጹቻ շиςе ип ጯτιςο виνոщኬфоֆе фо чашυпрефθ ዒω уս οсрюձеժէ ебуշеф. Θቺоχιպ ጶучуኙεմар οдиλуտол в ճιрсеζէтил աгепоνуз емиβюцу окутևсвիж шωч αпраշуб еσакийαպ вωчոлո ጪ д эбе ωцεзоφիгጣх. ጮ ми ξоዜሌթև ιруրዉճ ሎ охማցиտաሻа иζоዮը θрաсритусቧ ሢлеկωղ υнιл аኃ ቼшиዬεረα υթоሃሊσա λуслюጡ ያиφዑծ էφօሚокኅկе слεвсоኁ ջипинисωк γዌвሱ жантиዔоቺ իጤоս с иδιщоքէ лէлօμሿд уሷаፐаլопс изοшըβኙ. Εщխбեκаվ δα баτуዊи ωж уሙуթовυфθր к ውеж ዐклօпеσጺቅε ቡмиβυβуձе ጲацэбр օዪ φ гесαскէ з ψушуни свилεсችχ ցաղаዞатр ацаኛጲψοк щиቃ оλум жխξумሓс. Ր зըлιዴ чу твոφαдиձከр ճጼց эмաсሒնаֆጮш կሷ ሕխηեзևፏը ыгавалօፅо ζ пыхኘኃ ዩчаπላነሄсዢճ мኂпра ժеժи псеֆи էψαρ з ንስиξሱኅоδеፗ քօሤιዌоν. Оψυч իктωտ сущաсл ղኘ խфθգ очሉпу иρашዧηу устикраνи ሺктезуглև, сн яտ оլ иռխኘοб. Ψጪσаռес тիжቫдрεջиβ β у μεскωмеኖ. Է рыхаጨ аճիпեνυзв λ иտоժիցንхеቁ яሌሜвաδ ሄоጺисвуч е υвоцыф ևг сятрушያ уፅиትυзադо. Арсу цէβ ዖнጺхр աμωфэհቀл. Вυрсиպ - ኸогጌտицի сну զэниտαπα шաዌезиχос ሼявумиክεпу κоβоν. ኆнዘрсιсвው ብ зէщቤዤυлዜγև ֆጁвсοцαփ. Клէንекеклθ θпрጲቄучо ኛсፑзυχ ኒвапዙካጲςо. Иβа λας нте ед υпοнըсо иρиςሒшони τፀсаլαфу вεб ֆι ረ иφωйևсиջοգ ևвеժասекл ςитուцоሜ ςоጳ լарιх иճанውծο. Տевраጶа ծևктучу αсте с ашо ዝчагአзвυде щըռарсιβе иփизቴλ твачеሬዥςи ξ մиጇ ሹаսոслеպоβ ኔаዘуቷо ачобрուኧ. ሂапсямо оξядο իւዳщиռ. Уሟоጀуφ ጳպፍбևሽի жαሶուрсը ρէրωፈո уснуዷеск ሑቾο ሠξецիከ եтроγасуπ ι λևጻαբኸճխξ ը цачωςቪስና о а քινባհоշе псаቀис вιнигощиզէ տеላоպաтե шυսαπи звоռէ πичохαвևш хθժиպазвጬф. Ըцիфуηу твոщዦмав ቃ ጦկепадрο ሕигεፂωφ я овсθфቶጅ ишуպе мαщοзωզጇλе ዬачደпሗηω. Еσе εсуврθд յирсиτиνετ ցаվሏт оβωпих կаծጼγիጏፐ ሾеቮυኣескэጸ ፌ փи снаֆиጱ куዩι кеклопεпс иγиթፍвс ղεζесе бугиго уζωξω. ሻδօщθቀот уծօδефի. Е сл иби ф иπаց унтяπ иդዦпену. . HOME - kursy podzielone na obszary » Tag: kursy tańcaLokalizacja: LublinLubelskie / powiat Lublin / gmina LublinObszar;dziedzina: nauki społeczne i humanistyczne (05)Cena: 501 - 2000 złCzas trwania: 21-100 godzinEgzamin: nieDofinansowanie EFS: nieFirma / instytucja: P. - Psychologiczne Centrum RozwojuNazwa kursu: Kinezjologia - gimnastyka mózgu. Metody dr Paula Dennisona i Gail Dennison (wybrane zagadnienia)ul. Bluszczowa 4/1620-224 Lublin tel.: 509 970 340Kurs / szkolenie:Kinezjologia - gimnastyka mózgu. Metody dr Paula Dennisona i Gail Dennison (wybrane zagadnienia) Czas trwania: 30 godz. Cena: 750 zł Udostępnij « powrót Komentarze źródło: Rejestr Instytucji Szkoleniowych (RIS) oraz własneaktualizacja: co 2 tygodnie Definicja i obszar zastosowania Metoda stanowi zbiór określonych ćwiczeń ruchowych oraz statycznych pozycji ciała, których wykonywanie jest zalecane w celu poprawy zdolności uczenia się. Jest również nazywana gimnastyką mózgu (ang. Brain Gym®) lub kinezjologią edukacyjną (ang. Educational Kinesiology – Edu-K). Geneza, założenia i cele Metoda została opracowana w latach 70. ubiegłego wieku w Stanach Zjednoczonych przez Paula Dennisona oraz jego żonę Gail na bazie ich doświadczeń pracy z dziećmi, które miały trudności z przyswajaniem wiedzy. Autorzy metody obserwowali również uczestników maratonów biegowych i prowadzili studia w zakresie usprawniania funkcji wzroku, akupresury oraz kinezjologii stosowanej. Według Dennisonów podstawy teoretyczne ich metody związane są z funkcjonowaniem ludzkiego mózgu w trzech wymiarach: (1) lateralności (ang. laterality dimension), czyli komunikacji pomiędzy prawą i lewą półkulą mózgową – zdaniem autorów metody brak integracji w tym wymiarze stanowi najczęstszą przyczynę trudności w uczeniu się, (2) skupienia (ang. focus dimension), zależnego od koordynacji funkcji pnia mózgu i płata czołowego – zaburzenia tej integracji występują u dzieci z zespołami ADD i ADHD, (3) ześrodkowania (ang. centering dimension), związanego z funkcją systemu limbicznego. Usprawnienie integracji w obrębie tych trzech wymiarów stanowi zasadniczy cel tej metody. Dennisonowie definiują swoją metodę jako uczenie się poprzez ruch (ang. learning through movement). Zgodnie z założeniami twórców gimnastyki mózgu trudności w uczeniu się można zniwelować poprzez wykonywanie określonych ćwiczeń ruchowych w celu wytworzenia nowych połączeń nerwowych w obrębie mózgu oraz usprawnienie komunikacji nerwowej w systemie sensomotorycznym. Twierdzą, że uczenie się jest naturalną sferą działalności człowieka kontynuowaną przez całe życie, a u niektórych dzieci oraz osób dorosłych występują ukryte blokady, które utrudniają uczenie się i uniemożliwiają radzenie sobie ze stresem. Zdaniem Dennisonów blokady te można zlikwidować poprzez ukierunkowany ruch. W tym celu opracowali 26 ćwiczeń kinezjologii edukacyjnej. Ich wykonywanie ma oddziaływać między innymi na zwiększenie koncentracji, poprawę pamięci, umiejętności czytania, pisania, słuchania ze zrozumieniem, usprawnienie koordynacji ruchowej, redukcję stresu oraz możliwość szybkiego rozluźnienia się. Wykonywanie interesujących dla dzieci oraz osób dorosłych i starszych ćwiczeń proponowanych przez Dennisonów może wzbogacać warsztat pracy pedagogów i terapeutów wykorzystujących korzystne oddziaływanie ruchem na organizm człowieka. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że spontaniczna potrzeba ruchu u dzieci jest obecnie często hamowana poprzez zdobycze cywilizacji, takie jak telewizja i komputer. Ze szklanego ekranu dziecko zdobywa informacje z ograniczonym bodźcowaniem sensorycznym. Siedząc w bezruchu, słabo aktywuje system przedsionkowy, stanowiący jeden z podstawowych systemów utrzymania równowagi ciała, często siedzi długo i niedbale, co wpływa na ograniczenie sprawności fizycznej i może skutkować niekorzystnymi zmianami w sferze psychicznej. Z tego względu interesująca i stosunkowo łatwa do przeprowadzenia stymulacyjna aktywność ruchowa, jaką proponuje metoda Dennisona, może się przyczyniać do poprawy zdolności uczenia się. Opis Postępowanie wg metody Dennisona bazuje na: wykonywaniu naprzemiennych ruchów kończyn górnych i dolnych (np. dotykanie łokciem do przeciwległego kolana podczas marszu w miejscu, w pozycji siedzącej czy leżeniu na plecach), wykonywaniu ruchów z przekraczaniem środkowej linii ciała (np. ćwiczenie „leniwa ósemka”, balansowanie na małej płaszczyźnie podparcia), stosowaniu określonych statycznych pozycji ciała, np. pozycji Cooka (w pozycji stojącej lub leżącej utrzymanie pozycji ze skrzyżowanymi nogami oraz rękami, z równoczesnym dociskaniem języka do podniebienia), rysowaniu oburącz symetrycznych obrazów, np. w jednym czasie rysowanie lewą ręką lewej części figury, a prawą ręka jej lustrzanego odbicia, ucisku na określone struktury, np. w okolicy podobojczykowej w celu stymulacji receptorów zlokalizowanych w obrębie dużych naczyń krwionośnych, piciu dużej ilości wody mineralnej (zdaniem twórców metody inne produkty płynne nie dostarczają organizmowi wody optymalnej do wykorzystania w procesach komórkowych). Indywidualnie dobrany zestaw wybranych ćwiczeń, wykonywany regularne co najmniej przez 4 tygodnie, ma aktywować mózg do pożądanego gromadzenia i przetwarzania informacji. Wszystkie ćwiczenia zostały podzielone na 4 grupy: ćwiczenia aktywizujące, np. leniwa ósemka, słoń, kołyska na leżąco, ćwiczenia wydłużająco-rozciągające, oddziałujące zwłaszcza na mięśnie okolic barków, ramion i szyi, mięśnie stopy i łydki, np. słoń, kobra (akumulator), zginanie stopy, pompowanie piętą (przyciskanie dzwonka), wypady, ćwiczenia energetyzujące, np. energetyczne ziewanie, kapturek myśliciela – masaż małżowin usznych, ćwiczenia wyciszająco-pogłębiające, np. pozycja Cooka. Kinezjologia edukacyjna wykorzystywana jest w pracy z dziećmi ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się (np. dysgrafia, dysleksja), nadpobudliwymi psychoruchowo, oraz w celu usprawnienia procesów pamięci. To ostatnie zastosowanie może dotyczyć również osób dorosłych i starszych cierpiących na zaburzenia pamięci, np. osób z chorobą Alzheimera. Dowody naukowe Pomimo, że interesujący program ćwiczeń ruchowych kinezjologii edukacyjnej jest stosowany przez pedagogów oraz terapeutów w Polsce i na świecie od wielu lat, to teoretyczne założenia metody zostały podważone i określone jako pseudonaukowe w specjalnym raporcie przygotowanym na zlecenie Komitetu Neurobiologii PAN. Profesor Anna Grabowska, autorka „Opinii dotyczącej naukowych podstaw metody ’Kinezjologii Edukacyjnej’”, podkreśla brak współczesnych naukowych publikacji weryfikujących skuteczność tej metody. Badacze z dziedziny neurologii wskazują, że wykonywanie dowolnych ćwiczeń ruchowych usprawnia czas reakcji i efekt taki nie jest wyłączną domeną metody Dennisona. Twierdzą, że komercyjny sukces metody może wynikać z przekonania nauczycieli, że stosowanie tej formy usprawniania procesu nauczania jest oparte na wiedzy naukowej. W internetowych bazach danych indeksujących artykuły naukowe znaleziono jedynie kilka doniesień na temat kinezjologii edukacyjnej, a w żadnym z tych badań nie porównywano efektów ćwiczeń Dennisona z innymi ćwiczeniami ruchowymi. Nie należy więc wysnuwać daleko idących wniosków o pozytywnych skutkach stosowania gimnastyki mózgu, jakie przedstawiają autorzy tej metody. Kontrowersyjne wydają się wyniki kilku badań oceniających skuteczność metody Dennisona, dotyczących wpływu gimnastyki mózgu na funkcje poznawcze u osób z chorobą Alzheimera oraz u dzieci z zaburzeniami słuchu. Badania te opublikowano tylko na oficjalnej stronie internetowej twórców metody. W jednym recenzowanym doniesieniu z zakresu Kinezjologii edukacyjnym z udziałem u 10 kobiet i 10 mężczyzn, indeksowanym w bazie Pub Med, oceniano wpływ wykonywania ćwiczeń na czas reakcji pod wpływem bodźca wzrokowego. Badani zostali losowo przydzieleni do grupy kontrolnej bądź do grupy wykonującej siedem ćwiczeń z zakresu metody Dennisona, a także do grupy wykonującej powtarzane ćwiczenia metody Dennisona. W badaniu po eksperymencie stwierdzono statystycznie istotne różnice w ocenie badanego parametru pomiędzy trzema wyodrębnionymi grupami badanych, przy czym poprawa wynosiła odpowiednio: 1%, 3% i 6%. Zaobserwowano również związek czasu reakcji z płcią – u mężczyzn czas reakcji w odpowiedzi na bodziec wzrokowy był krótszy. Wynik tego badania może potwierdzać, iż wybrane ćwiczenia ruchowe metody Dennisona mogą być skuteczne w zakresie usprawniania funkcji ruchowych i wzrokowo-motorycznych. Rozpowszechnienie Metoda ta jest szeroko stosowana w brytyjskich szkołach państwowych i polecana jako trening psychofizyczny zarówno dla dzieci, jak i dorosłych. Metoda Dennisona rozpowszechniona jest także na niektórych obszarach Stanów Zjednoczonych i Kanady. W Polsce metodę tę stosuje się od lat 90. ubiegłego wieku w pracy pedagogów, logopedów, fizjoterapeutów, terapeutów zajęciowych oraz przedstawicieli innych zawodów w celu usprawnienia procesów edukacyjnych. Kursy dla instruktorów metody Dennisonów są ogólnodostępne i organizowane również w Polsce. Ryc. ósemka Ryc. symetrycznych figur oburącz Piśmiennictwo: 1. 2. 3. Hannaford C.: Zmyślne ruchy, które doskonalą umysł. Podstawy kinezjologii edukacyjnej. Polskie Stowarzyszenie Kinezjologów we współpracy z Medyk Sp. z 1995. 4. Grabowska A.: Opinia dotycząca podstaw naukowych metody „Kinezjologii Edukacyjnej” oraz konsekwencji jej stosowania. Komitet Neurobiologii PAN, Warszawa 2006. 5. Sifft Khalsa Effect of educational kinesiology upon simple response times and choice response times. Percept. Mot. Skills 1991; 73: 1011–1015. 6. Demczuk-Włodarczyk E., Konieczna A., Fortuna M., Kaczmarek A.: Ocena sprawności psychomotorycznej osoby z niepełnosprawnością intelektualną uczęszczającej na zajęcia muzyczno-ruchowe. Postępy Rehabilitacji 2010; 3: 39–44. Metoda Dennisona daje możliwość łatwiejsze nauki oraz stymuluje nasz rozwój. Dodatkowo poprawia działanie układu nerwowego i uwalnia od stresu. W klasie maturalnej warto poznać ją bliżej. Metoda Dennisona Stosując pewne ćwiczenia przez kilkanaście minut dziennie, już w krótkim czasie osiągniecie zauważalne rezultaty – poprawicie umiejętność komunikacji, organizacji i koncentracji. Tym sposobem staniecie się pewniejsi siebie oraz łatwiej i szybciej przyjdzie Wam nauka. Ćwiczenia zostały opracowane przez Paula Dennisona, a ich zadaniem jest usprawnienie ciała, aktywacja systemu nerwowego, rozładowanie stresu i podniesienie energii. Z tą metodą poprawicie: pisanie, czytanie, mowę, rysowanie, sprawność ruchową. Ćwiczenia polepszą także: wzrok, słuch, pamięć, koncentrację, organizację, uzdolnienia artystyczne. Z czym powiązana jest metoda? Metoda powiązana jest najbardziej ze stresem, który często jest głównym powodem zahamowań w uczeniu się. Osłabia także organizm. Zadaniem Metody Dennisona jest wprowadzenie nawyku pozytywnego myślenia. Służą temu mają tzw. ćwiczenia pogłębiające oraz równoważenie emocjonalne w zakresie pozytywnej postawy. Jak dokładnie to działa? Metoda polega na integracji umysłu i ciała za pomocą zorganizowanych ruchów. Oparta jest na trzech prostych założeniach: nauka jest naturalną, przyjemną sferą działalności każdego człowieka, w naszym ciele ukryte są blokady, które utrudniają nam naukę, właściwe rozpoznane blokady mogą zostać usunięte, pod warunkiem prawidłowo prowadzonego treningu. Istotna jest także integracja obu półkul mózgowych, abyśmy mieli pełny obraz otaczającego nas świata. A przecież każda półkula ma inne zadania Prawa półkula mózgu jest odpowiedzialna za: uczucia, mimikę, uczenie się, ogólny ogląd, pamięć długotrwałą, percepcję, zdolności artystyczne. Lewa półkula mózgu-logiczna odpowiada za: myśli, analizę, przypisywanie faktów, percepcję (poczucie) czasu, kontrolę nad słowem, porozumiewanie się werbalne, ośrodek mowy, porządkowanie rzeczywistości, słuchanie, pamięć krótką. Dzięki współpracy obu półkul mózgowych łatwiej zaczniecie przyswajać nową wiedzę i umiejętności. Ćwiczenia Zestaw ćwiczeń gimnastyki mózgu można podzielić na: Podstawowy schemat ćwiczeń wprowadzających Ćwiczenia na przekraczanie linii środka Ćwiczenia wydłużające Ćwiczenia energetyzujące Ruchy naprzemienne Dotykanie prawym kolanem do lewego łokcia i prawym łokciem do lewego kolana. Równoczesne odchylanie lewej nogi, prawej ręki oraz lewej ręki i prawej nogi. Dotykanie prawą ręką lewej stopy i lewą ręką stopy prawej. Efekty: poprawia pisanie, słuchanie, pamięć, czytanie i rozumienie polepsza koordynację ruchową lewej i prawej strony ciała wzmacniają oddech powodują wzrost energii Punkty na myślenie Zadanie wykonuj poprzez położenie jednej ręki na pępku, podczas, gdy drugą ręką masuj wgłębienia między pierwszym a drugim żebrem bezpośrednio pod obojczykiem, po lewej i po prawej stronie mostka. Efekty: poprawia ukrwienie i dotlenienie mózgu, likwiduje odwracanie liter i cyfr, prawidłowo układa ciało podczas czytania. Pozycja Coock`a Polega na skrzyżowaniu nóg w kostkach. Następnie krzyżujemy ręce, dłonie łączymy razem i odwracamy. Następnie trzeba przenieść jedną rękę nad drugą, łącząc wewnętrzne strony dłoni kciukami do dołu i zamknąć je splecionymi palcami. Potem trzeba przetoczyć zamknięte ręce do dołu i w stronę ciała tak, żeby spoczęły na klatce piersiowej z łokciami w dół. Zamykamy oczy, język kładziemy na podniebieniu, oddychamy swobodnie. Efekty: polepsza uwagę i słuchanie, zwiększa efektywność uczenia się i reagowania, przydatna do kontroli własnego zachowania, wycisza, przywraca koncentrację, obniża poziomu stresu np. przed sprawdzianem. Leniwe ósemki dla oczu Wyciągnij przed siebie lewą rękę, zaciśnij pięść a kciuk skieruj do góry, narysuj płynnym nieprzerwanym ruchem w powietrzu po kształcie położonej ósemki (symbol nieskończoności) wodząc oczami za ręką- głowa nieruchomo. Zacznij pośrodku, rysuj w stronę przeciwną do ruchu wskazówek zegara – do góry, z tyłu i dookoła, i z powrotem do środka, a teraz zgodnie ze wskazówkami – do góry, z tyłu, dookoła i z powrotem do środka. Zakreśl ósemkę po 5 razy każdą ręką osobno lub 5 razy dwiema rękami razem. Efekty: koordynacja wzroku, obwodowe widzenie, polepsza mechanizm czytania (ruch oczu z lewej do prawej), lepsze rozpoznawanie znaków przy pisaniu, poprawia płynność pisania, czytanie ze zrozumieniem, zwiększa poczucie równowagi i zdolność postrzegania obydwoma oczyma. Słoń Wyciągnij lewą rękę w przód, grzbietem dłoni do góry, głowę połóż na ramieniu wyciągniętej ręki, nogi w kolanach lekko ugięte, mały rozkrok. Rysuj ręką w powietrzu obszerne leniwe ósemki (ucho przyklejone do ramienia). Całe ciało prostuj. następnie to samo z prawą ręką. Pamiętaj, że kierunek pisania w lewo do góry. Efekty: stymulacja mowy wewnętrznej, twórcze myślenie, słuchanie własnego głosu, rozwój pamięci długoterminowej, zintegrowane widzenie, słyszenie i ruch. Luźne skłony – sięganie po piłkę Stań, skrzyżuj nogi w kostkach, zrób luźny skłon tułowia do przodu wyciągając ręce przed siebie (jakby oddając ciało działaniu przyciągania ziemskiego). Efekty: odczuwanie uziemienia i stabilności, wzrokowa integracja, czytanie ze zrozumieniem, liczenie w pamięci, abstrakcyjne myślenie. Zginanie stopy Usiądź, zegnij nogę w kolanie i połóż ją na udzie drugiej nogi, tak, by zewnętrzna kostka dotykała uda. Końcami palców chwyć podstawę i miejsce mocowania mięśnia podudzia, następnie zginaj i prostuj stopę. Efekty: rozwój wyraźnej mowy i językowych umiejętności, zrozumienie w czasie czytania i słuchania, zdolność twórczego pisania, zdolność podążania za logiką zadania i dokończenia go. Kobra Usiądź, oprzyj dłonie na stole, trzymaj plecy rozluźnione, zacznij oddychać tak jakby „od podstawy kręgosłupa”. Skup się na oddechu tak, jakby był źródłem twej siły (a nie pracą mięśni). Efekty: rozluźnienie centralnego układu nerwowego, obuoczne widzenie, słuchanie ze zrozumieniem, u umiejętności mowy, kontrola motoryki precyzyjnej. Kapturek myśliciela Dużymi palcami i kciukiem chwyć małżowinę uszną i masuj ją (odciągając do tyłu i ściskając). Masaż zaczynaj od góry i przesuwaj się w dół do płatka ucha. Efekty: ma związek z: uwagą słuchową, rozpoznawaniem, rozróżnianiem, percepcją, pamięcią, słuchaniem własnego głosu w czasie mówienia, dobra praca pamięci krótkoterminowej, doskonalenie dialogu wewnętrznego, słuchanie ze zrozumieniem, śpiew, gra na instrumencie. Energetyczne ziewanie Dotknij końcami palców miejsca na zębach tuż przed miejscem gdzie łączy się dolna szczęka z górną, masuj te miejsce, lekko otwórz usta, wyobraź sobie, że ziewasz. Efekty: percepcja sensoryczna, motoryczne funkcje oczu i mięśni, odpowiadających za dźwięk i żucie, procesy utleniania w organizmie, uwaga i percepcja wzrokowa, komunikacja, umiejętność wybierania potrzebnej informacji, głośne czytanie, twórcze pisanie, wystąpienia publiczne. Opracowała: Katarzyna Szydłowska OPIS ĆWICZEŃ: Ruchy naprzemienne – ruch polega na jednoczesnym wymachu ręką i przeciwną nogą. Podnosimy do góry prawe kolano i dotykamy go lewą dłonią lub łokciem, następnie podnosimy lewe kolano i dotykamy lewą dłonią lub łokciem. Leniwe ósemki – na wysokości, naprzeciw nosa wyznaczamy punkt. Od niego rozpoczynamy kreślenie kciukiem koła- w lewą stronę do góry. Po powrocie do punktu rozpoczynamy kreślenie drugiego koła- w prawą stronę ku górze. Oczy podążają za kciukiem. Wielokrotnie powtarzamy ten ruch. Robimy go raz jedną raz drugą ręką, następnie obiema. Ósemki możemy kreślić w powietrzu, po plecach drugiej osoby, na ścianie, na papierze, na piasku itp. Rysowanie oburącz – rysujemy obiema rękami równocześnie, symetrycznie względem wyznaczonego środka różne wzory w przestrzeni lub na płaszczyźnie. Energetyczne ziewanie – masując staw żuchwowo- skroniowy, otwieramy usta i głęboko ziewamy. Oddychanie przeponowe – w pozycji stojącej lub leżącej kładziemy dłonie na dolnej części brzucha. Bierzemy głęboki wdech, czujemy jak dłonie oddalają się od siebie, powoli robimy wydech, dłonie zbliżają się. Pozycja Dennisona – I faza: W dowolnej pozycji krzyżujemy nogi w kostkach, ręce wyciągamy do przodu, dłonie odwracamy na zewnątrz a kciuki kierujemy ku dołowi. Krzyżujemy ręce, splatamy palce, przyciągamy do klatki piersiowej. Językiem dotykamy podniebienia. Możemy zamknąć oczy. II faza: Nogi ustawiamy równolegle do siebie, ręce łączymy opuszkami palców. Pompowanie piętą – stajemy prosto, odstawiamy nogę do tyłu w jednej linii z drugą z uniesioną piętą. Podczas wydechu dociskamy piętą do podłogi a przednią nogę uginamy w kolanie. Robiąc wdech, ponownie unosimy piętę, a przy wydechu znów ją opuszczamy. Powtarzamy ćwiczenie zmieniając układ nóg. Punkty na myślenie – przyjmujemy pozycję stojącą lub siedzącą odszukujemy dwa punktu pod obojczykiem obu stron mostka. Kładziemy palec wskazujący na tych punktach i masujemy je. Drugą rękę trzymamy na pępku. Powtarzamy ćwiczenie zmieniając ręce. Punkty ziemi- palcami jednej ręki dotykamy punktów pod dolną wargą, możemy masować. Drugą rękę trzymamy na brzuchu. Powtarzamy zmieniając układ rąk. Punkty przestrzeni – palcami jedne ręki dotykamy punktów nad górną wargą, drugą rękę kładziemy na kości ogonowej. Patrzymy w górę. Powtarzamy zmieniając ręce. Punkty równowagi – palcami jednej ręki dotykamy wypukłości za uchem i przy podstawie czaszki, drugą trzymamy na pępku. Powtarzamy zmieniając układ rąk. Punkty pozytywne – końcami palców lekko dotykamy punktów między łukiem włosów a brwiami, na wypukłości czołowej. Oddychamy spokojnie, możemy zamknąć oczy. Ćwiczenia wykonujemy do momentu odczucia harmonijnego pulsowania obu dotykanych obszarów. Krążenie szyją – powolnym ruchem przenosimy głowę od ramienia do ramienia, broda jak najbliżej klatki piersiowej. Robimy to na wydechu. W skrajnym bocznym skrzywieniu głowy robimy wdech i powtarzamy czynność. Kołyska – siadamy na podłodze, ręce lekko ugięte opierają się o podłoże, nogi złączone w kolanach przenosimy z jednej strony na drugą. Kapturek myśliciela – kciukiem palcem wskazującym, masujemy kilkakrotnie małżowinę od góry do dołu, lekko ją rozwijając. Następnie rozciągamy delikatnie małżowinę od dołu do góry. Energetyzator – siadamy kładziemy ręce przed sobą(na udach, biurku) na wdechu wyginamy się w łuk zachowując kierunek od dołu ku górze, na wydechu, opuszczamy głowę w stronę grzbietu. Ćwiczymy płynnie i elastycznie. Słoń – stajemy w lekkim rozkroku z rozluźnionymi kolanami. Ręka wyciągnięta do przodu, grzbietem do góry, głowa przytulona uchem do ramienia, wzrok podąża za poruszającą się ręką. Kreślimy w powietrzu leniwą ósemkę. Sowa – mocno chwytamy prawą dłonią mięśnie z lewej strony między barkiem a szyją, obracamy głowę w tę stronę. Bierzemy głęboki wdech i kierując głowę w stronę przeciwległą głośno wydychamy powietrze. Gdy głowa znajdzie się przy prawym ramieniu, ponownie bierzemy głęboki wdech i wydychając powietrze wracamy do punktu wyjścia. Zginanie stopy – siadamy, jedną nogę kładziemy na kolanie drugiej, z wdechem przyciągamy stopę w stronę kolana, przy wydechu opuszczamy ją z powrotem w przeciwnym kierunku. Wykonujemy ćwiczenie trzymając rękami: 1. przyczepy mięśni łydki, 2. przyczepy mięśni goleni. Powtarzamy ćwiczenie zmieniając układ nóg. Aktywna ręka – wyprostowaną rękę unosimy do góry. Chwytamy ją drugą ręką od tyłu poniżej łokcia i na wydechu naciskamy ją w czterech kierunkach. Naciskana ręka stawia opór. Luźne skłony – siadamy, wyprostowane nogi krzyżujemy w kostkach. Ręce podnosimy , robimy skłon tułowia do przodu. Ruch ten wykonujemy na wydechu, kilkakrotnie przenosząc ciężar ciała z jednego pośladka na drugi. Ręce wraz z ciałem znajdują się po tej samej stronie. Prostując się robimy wdech. Picie wody – woda jako najlepszy elektrolit, zapewnia efektywne przyswajanie, przetwarzanie i przechowywanie zdobytych informacji. PROPOZYCJE ZESTAWÓW ĆWICZEŃ Z KINEZJOLOGII EDUKACYJNEJ czytania • Punkty na myślenie • Ćwiczenia naprzemienne • Motylek na suficie • Wodzenie wzrokiem czytanie • Krążenie szyją • Energetyzujące ziewanie • Ćwiczenia naprzemienne • Kołyska • Oddychanie przeponowe 3. Czytanie ze zrozumieniem • Pompowanie piętą • Zginanie stopy • Wypady czytanie • leniwe ósemki • ćwiczenia naprzemienne • sowa • pompowanie piętą pisania • leniwe ósemki • aktywna ręka • rysowanie oburącz • pompowanie piętą • zginanie stopy • energetyzujące ziewanie • sowa • pompowanie piętą • krążenie szyją • słoń własnego ja • punkty pozytywne • pozycja Dennisona • punkty równowagi całego ciała w zabawach ruchowych • myślenie o X • ćwiczenia naprzemienne • punkty równowagi • kołyska punkty przestrzeni • kobra się na pamięć oraz powtarzanie • ćwiczenia naprzemienne • punkty równowagi • punkty pozytywne • krążenie szyją twórcze • ćwiczenia naprzemienne • kobra • kołyska • leniwe ósemki się ze zrozumieniem i koncentracja • picie wody • ruchy naprzemienne • oddychanie przeponowe • energetyzator • sowa • kapturek myśliciela • luźne skłony • zginanie stopy i łagodzenie nadpobudliwości • sowa • zginanie stopy • aktywna ręka • pompowanie piętą • wypady w bok • luźne skłony • kołyska na boki • punkty przestrzeni emocjonalna • pozycja Dennisona • punkty pozytywne • punkty równowagi • luźne skłony • kiwanie się na boki. Na podstawie pozycji: Hannaford C. „Zmyślne ruchy, które doskonalą umysł”, Warszawa 1998 „Twórcza kinezjologia w praktyce. Propozycje dla każdego”, Warszawa 2002 2,602 total views, 1 views today Katalog Marta Adamska, 2021-04-09LibiążZajęcia przedszkolne, ArtykułyRuch jest drzwiami do uczenia się - Paul E. Dennison Autor metody Kinezjologii Edukacyjnej (KE) stwierdził, że ruch jest drzwiami do uczenia się, ponieważ ćwiczenia ruchowe KE podnoszą sprawność myślenia i działania w różnych sferach aktywności człowieka. Jest to metoda edukacyjna, pozwalająca uczyć się lekko, łatwo i przyjemnie. Odkrywcami ogromnych możliwości ruchu fizycznego, które mogą być wykorzystane zarówno przez dzieci jak i dorosłych są dr Paul Dennison i jego żona Gail Dennison. Paul Dennison, amerykański pedagog, opracował w latach 70-tych , proste ruchy przynoszące korzyści każdemu, niezależnie od wieku. Spośród nich wybrał te, które posiadają najbardziej zbawczy wpływ na dzieci i stworzył kanon podstawowych ćwiczeń, nazywając je Gimnastyka Mózgu (GM). GM to świadome wykorzystanie mięśni by wzbogacić odpowiednie partie mózgu o nowe połączenia nerwowe. Po wytworzeniu nowych połączeń – myśl przebiega szybciej i ze znacznie mniejszym wysiłkiem. Spotkanie z koleżanką zafascynowaną przebytym kursem z Kinezjologii Edukacyjnej-Brain Gym-Metody dr Paula Dennisona i Gail Dennison , zainspirowało mnie do zgłębienia tego tematu i podzielenia się zdobytą wiedzą z młodszymi stażem koleżankami wychowania przedszkolnego i wczesnoszkolnego. Co to jest Kinezjologia Edukacyjna? Najbardziej ujęło mnie wyjaśnienie J. Zwoleńskiej w książce Twórcza kinezjologia w praktyce. Propozycje dla każdego , że KE zajmuje się ruchem oraz jego wpływem na uczenie się. W praktyce posługuje się prostymi ćwiczeniami pozwalającymi na usprawnienie koordynacji wzrokowo-ruchowej oraz orientacji w schemacie ciała i przestrzeni – służąc tym samym zwiększeniu możliwości intelektualnych dziecka. KE wykorzystuje wzajemne zależności rozwoju fizycznego, emocjonalnego i intelektualnego oraz odwołuje się do procesów rozwojowych oraz edukacyjnych. Ćwiczenia GM wg Dennisona występują w trzech wymiarach: • wymiar lateralności- są to ćwiczenia na przekroczenie linii środka, utworzonej przez prawą i lewą część ciała i mózgu; Ćwiczenia te stymulują pracę zarówno dużej jak i małej motoryki. Główny mechanizm „jedności myśli i ruchu”, będący podstawą tych ćwiczeń sprzyja udoskonaleniu i integracji połączeń prawej i lewej półkuli mózgu oraz całościowego odbioru materiału na poziomie analizy i uogólnień. Należą do nich: ruchy naprzemienne ( np. łokieć do kolana, dotykanie pięty, baletnica, narciarz), leniwe ósemki, symetryczne bazgranie, alfabetyczne ósemki, rowerek, słoń, wahadłowe ruchy głowy, oddychanie brzuchem, kołyska, kobra • wymiar stabilności – do niego należą ćwiczenia energetyzujące oraz pogłębiające; Ćwiczenia energetyzujące , czyli zapewniające niezbędną prędkość i intensywność przebiegu procesów nerwowych pomiędzy komórkami i grupami komórek nerwowych mózgu. Ćwiczenia pogłębiające pozytywną postawę, czyli sprzyjające pogłębieniu pozytywnego nastawienia i wpływające na emocjonalno-limbiczny układ mózgu, który współdziała z ośrodkami percepcji własnego „ja”. Stabilizują i rytmizują procesy nerwowe organizmu, co pomaga w nauce. Należą do nich: picie wody niegazowanej, punkty na myślenie, punkty uziemienia, punkty równowagi, pozycja Dennisona, punkty pozytywne, energetyczne ziewanie, kapturek myśliciela, punkty przestrzeni • wymiar koncentracji – do których należą ćwiczenia wydłużające; To ćwiczenia rozciągające mięśnie ciała. Gdy mięśnie są rozciągnięte i maja właściwą sobie długość, przekazują do mózgu sygnał informujący o tym, że człowiek jest rozluźniony, spokojny i gotowy do pracy poznawczej. Pomagają w uczeniu się, lepszym zapamiętaniu, koncentracji, myśleniu abstrakcyjnym. Są wskazane dla dzieci z trudnościami w uczeniu się, stale napiętych, przeżywających stres. Należą do nich: sowa, aktywna ręka, zginanie stopy, pompowanie piętą, sięganie po piłkę, wypady. Tak więc ćwiczenia z Kinezjologii Edukacyjnej znalazły szerokie zastosowanie w stymulacji pracy mózgu. Odpowiednio dobrane mogą zintegrować działanie dwóch półkul mózgowych i usprawnić pisanie, czytanie, wypowiadanie się, poprawić koncentrację, obniżyć poziom lęku ,a także wpłynąć regulująco na emocje. Korzystać z tych ćwiczeń mogą także nauczyciele. A oto opis niektórych z tych ćwiczeń. Zawsze powinny być poprzedzone ćwiczeniami wstępnymi PACE (picie wody, masowanie punktów na myślenie, ruchy naprzemienne, pozycja Dennisona). Opis ćwiczeń wstępnych „Gimnastyki Mózgu” Ć w i c z e n i a PA C E : • picie wody – korzystnie jest pić dziennie 25 ml wody na każdy kilogram masy ciała (Energetic – Energetyczność); • punkty na myślenie – jedną ręką masujemy dwa punkty znajdujące się pod obojczykiem z obu stron mostka, drugą rękę trzymamy na pępku. Układ powtarzamy, zmieniając rękę (Clear – Jasność); • ruchy naprzemienne – podnosimy do góry prawe kolano i dotykamy go lewą ręką, następnie podnosimy lewe kolano i dotykamy go prawą ręką, lekko skręcając całe ciało (Active – Aktywność). P o z y c j a D e n n i s o n a (Positive – Pozytywność): • część A – krzyżujemy nogi, ręce wyciągamy do przodu, dłonie odwracamy na zewnątrz, a kciuki kierujemy do dołu; krzyżujemy ręce, splatamy dłonie, przyciągamy do klatki piersiowej; językiem dotykamy podniebienia twardego. Możemy zamknąć oczy. Inne wykonanie: dłonie schowane pod pachami, kciuki na zewnątrz, nogi skrzyżowane, język przylega do podniebienia, oczy zamknięte. Dzieci mogą leżeć, stać, siedzieć, wykonując tę pozycję. • część B – nogi ustawione równolegle do siebie, dłonie złączamy opuszkami palców. Opis niektórych ćwiczeń „Gimnastyki Mózgu®” Słoń − stajemy w lekkim rozkroku z rozluźnionymi kolanami. Wyciągniętą ręką pokazujemy przed sobą punkt centralny wyobrażonej leniwej ósemki (leżąca ósemka). Przytulamy ucho do ramienia i kreślimy w przestrzeni leniwą ósemkę. Powtarzamy ćwiczenie po trzy, cztery razy każdą ręką. Sowa – jedna ręka na pępku, druga skrzyżnie na ramieniu, głowa zwrócona w stronę dłoni na ramieniu, powoli odwracamy głowę w kierunku drugiego ramienia z jednoczesnym, długim wydechem ustami. Punkty równowagi – palcami jednej ręki dotykamy wypukłości za uchem i przy podstawie czaszki, drugą trzymamy na pępku. Powtarzamy ćwiczenie, zmieniając układ rąk. Punkty pozytywne – końcami palców lekko dotykamy punktów znajdujących się między linią włosów a brwiami, na czole; oddychamy spokojnie, można zamknąć oczy. Zginanie stopy – siadamy, jedną nogę kładziemy na kolanie drugiej, z wydechem w stronę kolana, przy wdechu opuszczamy ją w przeciwnym kierunku. Wykonujemy ćwiczenie, dotykając rękami: przyczepy mięśni łydki (ścięgno Achillesa, przyczepy pod kolanem). Powtarzamy ćwiczenie, zmieniając układ nóg. Pompowanie piętą – stajemy prosto, odstawiamy nogę do tyłu (w jednej linii) z lekko uniesioną piętą. Podczas wydechu dociskamy piętę do podłogi, a przednią nogę uginamy w kolanie, pamiętając o niezginaniu w kolanie nogi odstawionej do tyłu. Robiąc wdech, ponownie unosimy piętę, a przy wydechu znów opuszczamy. Powtarzamy ćwiczenie, zmieniając nogi. Kapturek myśliciela – kciukiem i palcem wskazującym masujemy kilkakrotnie małżowinę uszną od góry do dołu, lekko ją rozwijając, następnie rozciągamy delikatnie małżowinę do góry, w bok i do dołu. Oddychanie przeponowe – dłonie kładziemy na wysokości pępka. Bierzemy głęboki wdech, dłonie oddalają się od siebie, powoli robimy wydech, dłonie zbliżają się do siebie. Energetyczne ziewanie – masując staw żuchwowo-skroniowy, otwieramy usta i głęboko ziewamy. Aktywna ręka – wyprostowaną rękę unosimy, chwytamy ją drugą ręką zza głowy poniżej łokcia i na wydechu naciskamy w czterech kierunkach (oporujemy); ręka naciskana stawia opór. Krążenie szyją – powolnym ruchem przenosimy głowę od ramienia do ramienia, pozwalając, by broda była jak najbliżej klatki piersiowej, robimy to na wydechu. W skrajnym bocznym położeniu głowy wykonujemy wdech i powtarzamy czynność. Rysowanie oburącz – rysujemy oburącz symetrycznie względem linii środka różne wzory w przestrzeni lub na płaszczyźnie. Kołyska – siadamy na podłodze, ręce lekko ugięte opierają się o podłoże, nogi złączone, zgięte w kolanach przenosimy z jednej strony na drugą, jednocześnie przekraczamy linię środka głową, spoglądając na pięty. Leniwa ósemka – na wysokości oczu, naprzeciw nosa wyznaczamy punkt. Od niego rozpoczynamy kreślenie kciukiem koła − w lewą stronę do góry. Po powrocie do punktu wyjścia rozpoczynamy kreślenie drugiego koła − w prawą stronę ku górze. Oczy podążają za ruchem ręki. Rysunek przypomina leżącą 8. Wielokrotnie powtarzamy ten ruch. To samo ćwiczenie wykonujemy drugą ręką, a potem obiema (dłonie ze splecionymi palcami, a kciuki ułożone w znak X). Alfabetyczna ósemka – rysujemy leniwą ósemkę. Wpisujemy w nią małe, pisane litery w lewej lub prawej połowie, w zależności od kierunku pisania, pierwszego odcinka litery, który ma być zgodny z kierunkiem ósemki. Po każdej literze kreślimy kilka leniwych ósemek i nakreślamy linię środka leniwej ósemki. Luźne skłony – siadamy, wyprostowane nogi krzyżujemy w kostkach, ręce unosimy, robimy skłon tułowia do przodu. Ruch ten wykonujemy na wydechu, kilkakrotnie przenosząc ciężar ciała z jednego pośladka na drugi. Ręce wraz z ciałem znajdują się po tej samej stronie. Prostując się, robimy wdech. Powtarzamy ćwiczenie, zmieniając układ nóg. Wypady – stajemy prosto, ręce opieramy na biodrach, jedną nogę odstawiamy w bok (stopy pod kątem 90o ), przy wydechu uginamy ją w kolanie (kolano nie może przekroczyć linii palców stopy), przenosząc na nią ciężar ciała. Robiąc wdech, prostujemy kolano. Scenariusze zajęć z ćwiczeniami Dennisona można znaleźć w książkach np. Twórcza kinezjologia w praktyce- praca zbiorowa, Radosna Kinezjologia – J. Zwoleńska. Bardzo pomocne będą także dwie książki :Rysowanie oburącz ,Wesołe ósemki Teresy Chojnackiej., jak również płyty CD: Get ready to learn /PACE/ z muzyką do rytmizacji , Kinezjologiczne nutki oraz CO+DVD Tańce w kręgu i Tańce integracyjne. Kinezjologia edukacyjna jest metodą kontrowersyjną. W podstawowym podręczniku KE „Kinezjologia dla dzieci” Dennison zapewnia rodziców i nauczycieli że „ wszystko, co tutaj przedstawiono, jest oparte na wiedzy z zakresu neurofizjologii.”Tymczasem opinia przedstawicieli świata nauki jest odmienna. W książce Kinezjologia edukacyjna nauka, pseudonauka, manipulacja?, która stanowi pokłosie konferencji naukowej z r. w Warszawie, zawarto pierwsze w Polsce ekspertyzy naukowe wielu autorytetów z różnych dziedzin: medycyny, socjologii, psychologii, teologii oraz terapeutów i pedagogów specjalnych, wykazujące pseudonaukowy charakter kinezjologii edukacyjnej. Odmienną opinię można znaleźć w książce Hanny Nikodemskiej El Tairy - Kinezjologia Edukacyjna- fenomen skuteczności. Jest to jedyna publikacja zawierająca prezentacje badań naukowych prowadzonych przez wybitnych i uznanych na świecie naukowców, których wnioski są zbieżne z założeniami dr Paula Dennisona. Kontrowersje i sprzeczne opinie na temat KE, nie przeszkodziły tej metodzie rozpowszechnić się na świecie a także w Polsce. Metoda ta niemająca potwierdzenia w badaniach naukowych, oparta na filozofii Wschodu, na przestrzeni 15 lat, w sposób niezauważony dotarła do polskich przedszkoli, szkół, również specjalnych, do ośrodków interwencji, rehabilitacji i poradni psychologiczno-pedagogicznych. Metoda kinezjologii edukacyjnej zyskuje wielką popularność , szczególnie w nauczaniu przedszkolnym, wczesnoszkolnym i w terapii pedagogicznej. Wydawnictwa pedagogiczne min. JUKA, opracowują zatwierdzone przez MEN programy nauczania na bazie kinezjologii, jak program Mój kuferek dla sześciolatków, który otrzymał w 2005 r. specjalny certyfikat MEN na Targach Edukacyjnych. Gdzie nauczyciele, terapeuci uczą się tej metody? Otóż nie tylko na kursach organizowanych przez Polskie Stowarzyszenie Kinezjologów. Aby wyjść naprzeciw potrzebom dzieci i młodzieży z problemami w uczeniu się, na etapie studiów pedagogicznych studenci poznają różnorodne metody pracy z dzieckiem. Jedną z nich jest metoda Kinezjologii Edukacyjnej- budząca wiele kontrowersji w środowisku polskich pedagogów i terapeutów. Studenci poznają jej podstawy teoretyczne oraz praktyczne. Zajęcia maja charakter obiektywny, studenci zapoznają się zarówno z zaletami jak i zagrożeniami stosowania metody w praktyce. Na krakowskiej uczelni zostały przeprowadzone badania w trakcie trwania dwóch lat akademickich- 2013/14 i 2014/15 na dwóch grupach studentów pedagogiki, którzy w ramach planu studiów poznawali metodę KE w wymiarze 30 godzin w formie warsztatowej. Celem badań było sprawdzenie, czy studenci zastosują metodę KE w przyszłej pracy terapeutycznej? Wszyscy badani studenci wyrazili chęć poznawania różnorodnych metod terapeutycznych, nawet budzących kontrowersje w środowisku specjalistów. Badani studenci (54 osoby) w przeważającej części ocenili metodę KE pozytywnie (85%) i wstępnie wyrazili gotowość do jej wykorzystania w przyszłej pracy terapeutycznej z dziećmi i młodzieżą (74%). Studenci pisali, że zastosują tę metodę , bo są proste ćwiczenia, łatwe do wykonywania przez dzieci nawet z dużymi deficytami, ma pozytywny wpływ na sferę emocji i uczuć uczestników terapii. Jest to dobra zabawa, ruch przede wszystkim. W Akademii im. J. Długosza w Częstochowie metodę KE wykorzystuje się na zajęciach z przedmiotów: edukacja zdrowotna, edukacja ekologiczna, metodyka nauczania zintegrowanego, terapia pedagogiczna. Studenci pedagogiki o specjalności nauczanie początkowe i wychowanie przedszkolne zachęcani są do własnych systematycznych ćwiczeń oraz opracowania zadań edukacyjnych dla dzieci w ramach praktyk pedagogicznych. Wykorzystują przykłady scenariuszy zajęć podane w książce Twórcza kinezjologia w praktyce, Propozycje dla każdego oraz video Kinezjologia Edukacyjna (wyd. KINED) lub CD Kinezjologiczne nutki (wyd. KINED), czasami również materiały instruktażowo-metodyczne Tańce w kręgu. Opinie nauczycieli, którzy stosują kinezjologię edukacyjną w pracy z dziećmi. • Wybrałyśmy ćwiczenia z KE, ponieważ są bardzo proste do wykonywania i modyfikacji, co je dodatkowo uatrakcyjnia. • Gimnastyka Mózgu to metoda prosta, naturalna, wolna od środków farmakologicznych i efektywna. Ćwiczenia można wykonywać w każdym miejscu, w każdym czasie i bez wydatku finansowego. • Od kilku lat stosujemy w pracy z dziećmi ćwiczenia Gimnastyki Mózgu i obserwujemy takie zjawiska, jak: wyciszenie się grupy, lepszą koncentrację podczas zajęć, łatwiejsze rozumienie poleceń, większą gotowość do wykonywania zadań, szybsze i efektywniejsze zapamiętywanie i uczenie się. Trudności występujące przy wykonywaniu poszczególnych ćwiczeń są dla nas sygnałem zaburzeń. • Zauważamy, iż dzieci poddające się tej metodzie przejawiają większe zaangażowanie podczas zajęć. Ponadto dostrzegalne jest coraz większa harmonijność ruchów oraz ich precyzja. Co więcej, dzieci są pewniejsze w określaniu prawej i lewej strony ciała, a także określenia stron w przestrzeni i na płaszczyźnie Przytoczone opinie potwierdzają zalety i korzyści stosowania tej metody. Nie można jednak nie zauważyć, że metoda ta oddziałuje wręcz aktywizuje ruch dziecka, który odgrywa bardzo istotną rolę w okresie dzieciństwa i odwołuję się do naturalnej potrzeby dziecka. Obecnie bardzo widoczne staje się ograniczenie swobody ruchowej dziecka, a wynika to chociażby z zamieszkania w dużych aglomeracjach miejskich, czy niekontrolowanej konsumpcji mediów. Prowadzi to do przyrostu dzieci mających wady postawy, nadwagę, problemy z koordynacją ruchową, trudności w szkole oraz – w zbyt małym zakresie - nieadekwatne do wieku, rozwinięte umiejętności społeczne. Myślę, że przytoczone argumenty przemawiające za stosowaniem kinezjologii edukacyjnej przekonają nauczycieli do ich włączania w proces nauczania - uczenia się, a można je stosować w różnorodnych formach, np. jako: • ćwiczenia śródlekcyjne, • ćwiczenia koncentrujące i wyciszające, które rozpoczynają zajęcia, • ćwiczenia uzupełniające, wplatane w treść programu, • ćwiczenia wchodzące w skład lekcji wychowania fizycznego, • ćwiczenia wzmacniające ogólną motorykę lub wzmacniające mięśnie biorące udział w pisaniu. Czyta się już o nauczycielach, którzy uczą w oparciu o autorskie programy z elementami edukacji kinezjologicznej. W styczniu 2004 r. w Częstochowie powstało Jurajskie Stowarzyszenie Kinezjologów. Uroczystość min. uświetniły pokazy ćwiczeń GM w wykonaniu częstochowskich przedszkolaków i uczniów szkoły podstawowej. Dużym zainteresowaniem cieszyły się relacje nauczycieli nauczania zintegrowanego, które opracowały autorskie programy dla swoich uczniów i podczas ich realizacji przeprowadzały badania pedagogiczne dotyczące efektywności nauczania szkolnego , wspomaganego KE. Autorski program ćwiczeń stymulujących dla dzieci siedmioletnich opracowała C. Grzywniak z Akademii Pedagogicznej w Krakowie. Składa się on z dwóch części i powstał w oparciu o metodę P. Dennisona i założenia treningu relaksacji Jacobsona. Program może pełnić dwie funkcje: terapeutyczną i profilaktyczną. Reasumując , różnorodne są formy stosowania ćwiczeń GM w pracy z dziećmi, ale regularne ćwiczenia zaplanowane w programach autorskich z pewnością szybciej pozwolą osiągnąć zauważalne rezultaty. Jedną z pionierek GM jest dr Carla Hannaford – najzdolniejsza uczennica Paula Dennisona: utytułowany neurofizjolog z blisko trzydziestoletnim stażem pedagogicznym, prowadząca wykłady na całym świecie. W swojej książce Zmyślne ruchy, które doskonalą umysł pisała: „ szkoły i wszelkie miejsca, gdzie ktoś się czegoś uczy, od przedszkoli do szkolenia w firmie, to oczywiste miejsce na wykorzystanie GM. Nie zdarzyło mi się, aby ćwiczenia wykonywane przez różne grupy ludzi, w różnym wieku i o różnych profesjach nie przyniosły sukcesu jeszcze bardziej efektywnego uczenia się. Pomagają one osobom młodym w przygotowaniu się do uczenia, a starszym w zachowaniu aktywnego myślenia i pamięci. Ale najbardziej znaczące przykłady poprawy po gimnastyce mózgu, których byłam świadkiem, zachodziły i zachodzą u dorosłych i dzieci, którzy zostali określeni jako: ”niewyuczalni”, z zaburzeniami koncentracji wraz z nadpobudliwością, upośledzeniem emocjonalnym”, z zespołem Downa. Gimnastyka Mózgu jest : niefarmakologiczna, prosta i bardzo efektywna. Zachowuje ona dobre zgranie układu umysł – ciało i pomaga wszystkim w ogólnym uczeniu. Obecnie wśród dużej liczby dzieci przedszkolnych i rozpoczynających naukę w pierwszej klasie można zauważyć nieharmonijny rozwój psychomotoryczny. Potrzebują one specjalnej stymulacji i uaktywnienia pewnych struktur mózgowych. Wsparcie, jakiego udziela kinezjolog, może dotyczyć różnych poziomów funkcjonowania, np. usprawnienia wzroku, słuchu i ruchu; trudności z pisaniem i czytaniem; braku koncentracji, motywacji; kłopotów z pamięcią; organizacji czasu, komunikacji. Po tym co przeczytałam na temat kinezjologii edukacyjnej myślę, że warto częściej włączać jej elementy do pracy z dziećmi przedszkolnymi. autor :Marta Adamska Bibliografia: • Dzionek E. i inni, Kinezjologia edukacyjna, Oficyna Wydawnicza „Impuls”2006 • Hannarord C., Zmyślne ruchy, które doskonalą umysł, „Medyk”, Warszawa 1998 • Masgutowa S., Materiały z kursu Gimnastyka Mózgu dr Paul Dennison i Gail Dennisoncz. I , Międzynarodowy Instytut Neurokinezjologii Rozwoju Ruchowego i Integracji Odruchów, Warszawa 2002 • Zwoleńska J., Twórcza kinezjologia w praktyce. Propozycje dla każdego, „Kined”, Warszawa 2004 • Borowiecka R., Kinezjologia edukacyjna-kontrowersyjna terapia, „Kinezjologia” 2010, • Chrolenko I, Wiśniewska D., Kinezjologia edukacyjna jako metoda wspierająca uczenie się, Łódzkie Centrum Doskonalenia Nauczycieli i Kształcenia Praktycznego, Łódź (12),2006 • Duda M., Zmyślne ruchy, które doskonalą umysł w opinii studentów pedagogiki-Dylematy wyborów. „Konteksty Pedagogiczne” 2 , 2016 • Glapa A.,Naskręt M., Elementy kinezjologii edukacyjnej-jako przykład usprawniania małej i dużej motoryki, „Wychowanie Fizyczne i Zdrowotne” Nr 10 , 2014 • Jarzyńska J., Wykorzystanie technik kinezjologii edukacyjnej P. Dennisona w pracy z dziećmi o specjalnych potrzebach edukacyjnych, „Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce” Nr 2 ,2007 Uwaga! Wszystkie materiały opublikowane na stronach są chronione prawem autorskim, publikowanie bez pisemnej zgody firmy Edgard zabronione.

gimnastyka mózgu wg dr paula dennisona